Przyjaciele odchodzą

Najwspanialszy przyjaciel, najukochańszy towarzysz.
Największy pieszczoch i leniuch.
Największa strata.

Najukochańsze i najmilsze stworzenie na świecie.
Chciałabym móc zrobić cokolwiek, żeby znów wtulić się w jego śnieżnobiałe futerko. Znów oglądać film z nim obok. Znów bawić się z nim w berka. Znów powiedzieć mu jak bardzo go kocham.

Pamiętam jak pojawił się w moim życiu. Nie miał łatwo w życiu. Dałam mu szansę. Miłość. Dom. Pamiętam jak bardzo się o niego bałam, martwiłam, troszczyłam. Pamiętam jak zawsze siadał obok mnie gdy się uczyłam i robił wszystko żebym zwróciła na niego uwagę. Pamiętam jak zawsze cieszył się gdy wracałam po długim wyjeździe.
Pamiętam jak byłam z nim u weterynarza i tak bardzo się bał, że prawie schował mi się do rękawa.
Pamiętam jak uwielbiał siedzieć i godzinami lizać mi rękę, czy twarz. Uwielbiał jak się kładłam obok niego i leżeliśmy tak przez długie jesienne wieczory. Czułam jak jego małe serduszko bije.
Myślę, że mnie kochał, ale ja kochałam go całym sercem.

A teraz go zabrakło.
Tak wielki mam do siebie żal, że mogłam zrobić więcej.
Przepraszam mój przyjacielu. Przepraszam. Wciąż Cię kocham.